A osteocondrose da columna lumbar é unha enfermidade común que reduce a calidade de vida dunha persoa e é unha das causas da discapacidade.
A patoloxía é máis frecuente en persoas maiores de 40 anos, caracterízase por unha progresión gradual, polo que require un tratamento conservador ou cirúrxico adecuado.
Mecanismo de desenvolvemento
O principal mecanismo para o desenvolvemento da osteocondrose é unha violación da nutrición do tecido cartilaginoso das estruturas da columna vertebral.
A enfermidade inclúe varias conexións patoxenéticas:
- A distrofia do tecido cartilaginoso debido á desnutrición é o principal desencadenante da patoloxía.
- Dexeneración (dano e destrución) da cartilaxe espiñal (discos intervertebrais, superficies articulares dos procesos vertebrales).
- Unha reacción inflamatoria con inchazo dos tecidos, estancamento do sangue e dor.
- Un cambio na proporción das estruturas anatómicas da columna lumbar (aplanamento dos discos intervertebrais cunha diminución da súa altura), levando a unha diminución do diámetro dos orificios entre as vértebras polos que pasan as raíces da medula espiñal.
- Compresión das fibras nerviosas das raíces da medula espiñal, levando á interrupción do paso dos impulsos e ao desenvolvemento posterior dos síntomas neurolóxicos correspondentes.
Os cambios nos compoñentes cartilaxinosos desenvólvense gradualmente durante un longo período de tempo. O inicio oportuno de medidas preventivas e terapéuticas permite frear a progresión da enfermidade.
Razóns
A osteocondrose da columna lumbar é unha enfermidade polietiolóxica que se desenvolve por varias causas:
- Predisposición hereditaria que determina a nivel xenético as características nutricionais do tecido cartilaxe.
- Enfermidades dos sistemas endócrino, dixestivo e cardiovascular.
- Enfermidades inflamatorias autoinmunes que afectan ás articulacións da columna (artrite reumatoide, lupus eritematoso sistémico, reumatismo).
- Trastornos metabólicos no corpo humano.
- Traballo físico pesado sistemático con aumento de cargas na columna vertebral, levantamento de pesas.
- Lesións anteriores na columna vertebral, especialmente na rexión lumbar (a causa dunha violación da relación dos compoñentes das vértebras coa posterior provocación do desenvolvemento de distrofia e dexeneración).
- Anomalías ou defectos conxénitos da columna.
A realización do impacto negativo da causa é máis posible no contexto dos seguintes factores de risco:
- Aumento de peso, o que aumenta a carga sobre a columna vertebral.
- Estancia sistemática a longo prazo do corpo humano en posición de pé.
- Postura incorrecta.
- Hipotermia, incluso local na zona traseira.
- Exposición sistemática ao estrés, falta de sono, traballo irracional e réxime de descanso.
O coñecemento das causas e factores de risco permitirá levar a cabo medidas preventivas eficaces.
Síntomas da osteocondrose lumbar
O posible desenvolvemento da osteocondrose está indicado pola aparición dos seguintes síntomas característicos:
- Dor na rexión lumbar, que aparece inicialmente cando a carga sobre a columna vertebral aumenta. Despois faise constante, ten un carácter tirador ou doloroso e vaise intensificando aos poucos.
- Irradiación da dor na perna do lado da raíz da medula espiñal pinchada.
- Aumento do ton (tensión) dos músculos das costas na rexión lumbar.
- Diminución da forza muscular nunha ou en ambas as pernas.
- Dor periódica de "tiro" nas costas, provocada por hipotermia local e esforzo físico.
- Perda de sensibilidade da pel nunha ou ambas pernas, que se acompaña de entumecimiento e sensación de formigueo.
- "Pes fríos": a pel faise fría ao tacto debido ao espasmo dos vasos arteriais, que é causado pola compresión das fibras nerviosas autónomas das raíces da columna.
- Transpiración alterada: a pel dos pés se seca ou, pola contra, a sudoración aumenta.
- Peeling da pel na zona de alteración da sensibilidade causada por unha violación da inervación autonómica.
A osteocondrose é unha enfermidade crónica. Os síntomas clínicos aumentan gradualmente durante un longo período de tempo. Os períodos de mellora (remisión) van seguidos dunha exacerbación da patoloxía, que se acompaña dun aumento dos síntomas clínicos. Despois da exposición a un factor provocador (hipotermia, estrés físico e emocional, estrés), é posible un aumento brusco da dor como un ataque, provocado por unha reacción inflamatoria e inchazo dos tecidos brandos na zona das raíces da columna.
Dependendo dos síntomas predominantes, distínguense varias formas clínicas da enfermidade:
- A lumbodynia é unha dor paroxística periódica na zona lumbar que se desenvolve despois da exposición a factores provocadores.
- Lumboiscalxia: a dor ocorre na parte baixa das costas e irradia ás nádegas ou ás pernas.
- A radiculite é un proceso patolóxico acompañado da compresión dunha ou máis raíces, mentres que o cadro clínico está dominado por síntomas neurolóxicos, incluíndo a sensibilidade da pel deteriorada e a diminución da forza muscular.
- Radiculoisquemia: a compresión afecta os vasos arteriais e desenvólvense graves trastornos motores.
Cada forma clínica de osteocondrose non se desenvolve de forma illada; adoitan combinarse entre si. A medida que avanza, o estado da persoa empeora. A destrución severa das estruturas da cartilaxe pode levar á discapacidade.
Diagnóstico
O diagnóstico da osteocondrose da columna lumbar baséase na visualización dos cambios nas vértebras, os discos intervertebrais e os tecidos brandos.
Para este fin, prescríbense varios métodos de investigación instrumental:
- A radiografía é unha técnica que permite visualizar cambios groseiros. Xeneralizouse pola súa accesibilidade.
- A tomografía computarizada é un método de raios X de exploración de tecidos capa por capa, que ten alta resolución e permite visualizar cambios mínimos.
- Imaxe de resonancia magnética: a visualización do tecido realízase debido ao efecto da resonancia dos núcleos de substancias orgánicas nun campo magnético. Implica a exploración capa por capa, mentres que se elimina a exposición á radiación do corpo do paciente.
Para determinar a natureza e a gravidade dos posibles cambios funcionais no corpo, prescríbese un exame adicional. Inclúe análises de sangue, probas de orina, probas de fígado, probas de riles e un electrocardiograma. A partir da análise de todos os resultados do exame, o médico fai unha conclusión e selecciona o tratamento adecuado.
Tratamento da columna lumbar
A terapia para a osteocondrose da columna lumbar é complexa e inclúe varias áreas:
- Recomendacións xerais e dieta.
- Terapia farmacolóxica.
- Intervención cirúrxica.
A elección da dirección do tratamento é feita polo médico. En función dos resultados do exame clínico e adicional, determina o tratamento máis óptimo.
Recomendacións xerais e dieta
As recomendacións xerais deben acompañar o tratamento da osteocondrose da columna lumbar, independentemente da gravidade do proceso patolóxico, inclúen:
- Unha dieta equilibrada con limitación de frituras graxas e excluíndo o alcol da dieta.
- Limitar a actividade física pesada, incluíndo a permanencia prolongada do corpo humano nunha posición.
- Racionalización do réxime de traballo e descanso: despois de cada hora de traballo, débese proporcionar un pequeno descanso (normalmente é suficiente con 10 minutos). Se traballas de pé ou sedentario, podes facer un pouco de exercicio durante o descanso.
- Deixar os malos hábitos, xa que a nicotina e o alcohol aceleran os procesos de distrofia e dexeneración do tecido cartilaginoso.
- Eliminar o impacto dos factores de estrés e emocións negativas que empeoran o curso de calquera proceso patolóxico no corpo.
Seguir recomendacións xerais permite previr a progresión do proceso patolóxico, así como aumentar a eficacia doutras áreas de terapia.
Tratamento farmacolóxico
A prescrición de medicamentos realízase durante o tratamento conservador da osteocondrose.
Úsanse fármacos de varios grupos farmacolóxicos:
- Fármacos antiinflamatorios non esteroides: reducen a gravidade da reacción inflamatoria nos tecidos e a dor. Prescrito para reducir a intensidade das manifestacións de exacerbación da osteocondrose.
- Relaxantes musculares: as drogas reducen o ton dos músculos estriados da columna vertebral, reducindo así a tensión dos tecidos e a compresión das raíces da columna.
- Hormonas suprarrenais e glucocorticosteroides: reducen a resposta inflamatoria.
- Diuréticos: reducen a gravidade do edema nos tecidos brandos da zona das estruturas da columna vertebral afectadas polo proceso patolóxico. Debido a isto, redúcense as manifestacións do proceso patolóxico e redúcese a violación das raíces da columna vertebral.
- Os condroprotectores son axentes que protexen o tecido da cartilaxe dos danos e tamén contribúen á súa restauración parcial.
- Vitaminas B: normalizan os procesos metabólicos no tecido nervioso, melloran o estado funcional das raíces da columna vertebral danadas despois do estrangulamento.
- Vitamina C (ácido ascórbico) - mellora o estado das estruturas microcirculatorias, ten un efecto antioxidante, que se realiza unindo e neutralizando os radicais libres ("fragmentos" de moléculas orgánicas que conteñen un electrón non apareado e danan as estruturas da membrana das células).
A dosificación e a duración do uso da droga son determinadas polo médico tratante en función dos resultados da investigación, así como da eficacia da terapia previa.
Intervención cirúrxica
A cirurxía para a osteocondrose da columna lumbar está indicada en caso de cambios pronunciados, así como a ausencia do resultado necesario despois da terapia conservadora. Está dirixido a eliminar defectos no tecido cartilaginoso alterado coa posterior cirurxía plástica. Nas institucións médicas modernas, a intervención cirúrxica realízase mediante técnicas endoscópicas mínimamente invasivas. Xunto co tratamento cirúrxico, prescríbense medicamentos que axudan a acelerar o proceso de curación da ferida postoperatoria, así como a evitar o desenvolvemento de complicacións. Mediante o uso de modernas técnicas minimamente invasivas, foi posible reducir significativamente o tempo do paciente no hospital.
Prevención
A prevención do desenvolvemento da osteocondrose da columna lumbar inclúe seguir recomendacións sinxelas. É importante limitar a carga sobre a columna, abandonar os malos hábitos, racionalizar o seu horario de traballo e descanso e garantir un sono adecuado. A dieta ten como obxectivo limitar os fritos, alimentos graxos e garantir un aporte suficiente de vitaminas, minerais e fibra vexetal. Isto permitirá normalizar o estado funcional do sistema dixestivo, así como mellorar a nutrición das estruturas cartilaxinosas do sistema músculo-esquelético, retardando os procesos de dexeneración.
O prognóstico para a vida con osteocondrose da columna lumbar é favorable. A enfermidade caracterízase por unha progresión gradual. En ausencia de medidas terapéuticas, o cadro clínico da osteocondrose vai acompañado dun aumento dos síntomas. Ao mesmo tempo, a condición da persoa empeora e as manifestacións fanse permanentes. Aportan molestias importantes e reducen a calidade de vida. Para evitar a progresión de manifestacións negativas, debe buscar inmediatamente axuda médica cualificada.